47 minut

Artykuł niezależny | W serwisie od: 2010-05-19 20:18:50 | Dział: Proza

47 minut
autor: Justyna Szymczyk

***

...i po każdym naszym spotkaniu zdaję sobie sprawę, jak bardzo nie lubię zasypiać samotnie, jak bardzo nie lubię budzić się samotnie, spać, odpoczywać, czytać, oglądać filmy, oddychać. Za każdym razem kiedy się spotykamy, patrzę w Twoje oczy, następnie się w nich zatracam, by potem nie móc o nich zapomnieć. By marzyć o nich w bezsenną noc, przypominać sobie, jak patrzyły, jak obserwowały choćby najmniejszy ruch mojej ręki.
Mam wrażenie, że moje ciało, mój każdy kawałek, powoli usycha bez Ciebie, jak niepodlewana róża, stojąca na parapecie okna. I tak, jak ona potrzebuje wody, którą jej dostarczam, by przeżyła, tak moje ciało potrzebuje Ciebie, by spokojnie zasypiać, budzić się, spać, odpoczywać, czytać, oglądać filmy, oddychać...
Bo kiedy pokój jest wypełniony Twoim zapachem, Ty leżysz obok i patrzysz, a ja udaję że śpię, jednocześnie delektując się Twoją obecnością, odczuwam coś czego nie da się opisać prostymi słowami. Udaję, że przez sen, mimowolnie łapię Cię za rękę, wtulam się coraz mocniej i mocniej, kładę swoją twarz na Twojej, robię przeróżne dziwne rzeczy, które tłumaczę zawsze tym, że zrobione były przez sen...

***

Uwielbiam kiedy przychodzę, zawsze lekko zmęczona i udająca niewyspanie, w bluzce odsłaniającej jak najwięcej i spodniach idealnie dopasowanych do ciała, niby przypadkiem w pośpiechu ubranych, nieważnych, nieistotnych, a Ty patrzysz na mnie, jesz mnie wzrokiem, mówisz, że tak strasznie kuszę, a ja po raz kolejny czuję się kobietą. Piękną, Twoją kobietą. Uwielbiam kiedy patrzysz na mnie wyjątkowo, kiedy czuje, że jesteśmy w tej sekundzie jedynymi ludźmi na ziemi, że istniejemy gdzieś poza światem, kiedy rumienię się, choć udaję, że nic nie zauważam i podchodzę do Ciebie, by się przytulić a ręce są gorące, pokój wiruje i wydaje mi się, że za chwilę upadnę tracąc równowagę.
Piękno bliskości jest tak wielkie i niewyobrażalne, że zamieram przez chwilę, nie wiem co powiedzieć, zastanawiam się, czy jeżeli zacznę oddychać to nie zakłócę spokoju i bezpieczeństwa jakie jest w około. Uwielbiam Ciebie obok, Twoją dłoń, jak gdyby nigdy nic, wędrującą po ciele, które zdaje się skakać na skakance, kiedy je dotykasz. Każdy mięsień w rytm przejeżdżających po nim palców wykonuje tysiące nieznanych dotąd ruchów, a Ty widząc to śmiejesz się, uśmiechasz pięknie i patrzysz w szklane oczy przepełnione uczuciami, o których nie masz zielonego pojęcia, bo nikt nie czuje tak mocno, jak ja, gdy mnie dotykasz. Staję się swoistym panelem dotykowym, wystarczy delikatne muśnięcie, a w mgnieniu oka pojawiają się dreszcze i fala ogarniająca ciało, fala ciepła, fala Ciebie. I możesz się po raz kolejny śmiać z moich porównań, bo przecież kocham kiedy się śmiejesz.
Uwielbiam, kiedy zaczynasz bawić się moimi włosami, bo nikt inny nie może ich dotykać. Uwielbiam, kiedy dmuchasz delikatnie w moją szyję, widzisz reakcję moich rąk i ust i po chwili przestajesz, bo przecież mówiłam, że tego nie lubię, ale rozkoszuję się tym i rozpływam, bo nie masz pojęcia jaką sprawia mi to przyjemność. O tyle mocną i niekontrolowaną, że nie możesz wiedzieć, jak bardzo kocham Twój oddech na mojej szyi, jak bardzo kocham Twój oddech na moim ciele, jak bardzo kocham dotyk powietrza.
A potem pytasz dlaczego milczę, nie musisz wiedzieć, jak bardzo delektuję się chwilą, więc tylko podnoszę głowę, by pokazać, że nie śpię, uśmiecham się, a Ty mówisz cicho, prawie niedosłyszalnie, że uwielbiasz, jak się uśmiecham. Twój głos mnie wypełnia, uwielbiam ten ton, uwielbiam kiedy mówisz te wszystkie rzeczy tylko do mnie.
Dłoń znowu wędruje po ciele, pokój coraz mocniej wiruje w mojej głowie, nie wiem jak powiedzieć Ci te tysiące myśli jakie mam gdzieś głęboko w sobie, bo boję się, że to co czuję jest za mocne, że tego co czuję jest za dużo, że tego nie udźwigniesz, że nie zrozumiesz tego, co siedzi w mojej głowie.
Delikatnie się podnosisz, znam ten wzrok, wiem gdzie wędruje i znowu moje ciało poddaje się Tobie całkowicie, bo przecież nic nie mogę zrobić. Tak bardzo to lubię, tak kocham kiedy całujesz mój brzuch, który porusza się wtedy, jak tylko ma ochotę, bo nie potrafi pomieścić już tych setek motyli, które chcą wyfrunąć. Muszę zakrywać uszy, bo tamtędy chcą wylecieć. Chcą wypełnić pokój i przestrzeń, chcą pokazać, że są. Że są we mnie w niezliczonych ilościach. Kiedy tylko się zbliżasz jestem jednym wielkim, niesamowicie czułym nerwem, na który działa tylko jeden impuls, wiesz doskonale, że to Ty, bo patrzysz na mnie tak cudownie, niejako z dumą, ale masz tak rozkochany wzrok, że z przyjemnością stwierdzę, że masz mnie całą. Całą dla siebie. Całą teraz, całą na zawsze. Jestem Twoją zdobyczą, całkowicie się Tobie poddaje. Zachorowałam na Ciebie, na chorobę nieuleczalną.
Przytulasz mnie tak, jak nie robił tego nikt inny, tak niezwykle i tak cudownie. Nie masz świadomości tego, jak bardzo kocham ten moment, kiedy dzielą nas milimetry. Nie masz świadomości tego, jak bardzo czuję się potrzebna i kochana. Jaka jestem przepełniona miłością i niewyobrażalnym szczęściem.
Uwielbiam kiedy się złościsz, bo zaspana podnoszę się i zaczynam poprawiać rozmazany makijaż i rozburzoną fryzurą. Uwielbiam kiedy się złościsz i burzysz włosy od nowa, kiedy mówisz, że kochasz mnie bez makijażu, że naturalny nieład na głowie i kreska biegnąca przez pół policzka jest piękniejsza niż najbardziej wymyślny makijaż.
Złoszczę się, kiedy zauważasz, że przed snem lekko podkreśliłam oczy, aby wyglądać dla Ciebie ładnie, bo nie chciałam żebyś widział. Rumienię się, gdy widzę Twoją minę kwitującą moje starania.
Uwielbiam kiedy widzę, że rozbierasz mnie wzrokiem, że jest Ci ze mną dobrze, że chcesz mnie dla siebie w jak największych dawkach. Kocham natomiast kiedy mi o tym mówisz, pijanym głosem, głosem pijanym zakochaniem, głosem pijanym chwilą. Chwilą, o której chcę wykrzyczeć, żeby trwała wiecznie!
Zamykam oczy i wyobrażam sobie, że to trwa już setki lat. Że jesteś tylko mój i tylko dla mnie. Że TY i JA to MY. Że nie jestem kolejną, a jedyną. Że nie powiesz za chwilę: "Kochanie, już czas."
Otwieram powieki, widzę Ciebie spoglądającego na zegarek.
-Jeszcze chwileczkę.
-Kochanie, musimy iść, naprawdę.
Muszę zadowolić się ostatnimi pocałunkami przed kolejnym rozstaniem. Patrzę w Twoje oczy i widzę, że też nie chcesz odchodzić. Jednak wstaję. Poprawiam fryzurę, spoglądam w lusterko, na duszę wylewam wiadro zimnej wody. Kolejne cudowne chwile z Tobą dobiegają końca.
Kocham, gdy to robisz, żyję dla tej chwili. Bierzesz mnie na ręce tuż przy drzwiach. Znowu zanosisz do łóżka, kładziesz się obok mnie i szepczesz: "Jeszcze 15 minut", a ja znowu spijam szczęście z ust, a ciało paruje mi z nadmiaru Twojego ciepła.
Po raz kolejny jej zazdroszczę. Ta, z która będziesz, będzie najszczęśliwsza na świecie. I głupia... nadal tego nie wie.

Justyna Szymczyk - Uśmiecham się do słońca, bo lubię je najbardziej na świecie, prawie tak samo mocno jak Ciebie lubię :) - W ciepłym kocu z gorącą herbatą "tworzę" przeróżne dziwne rzeczy ;) sprawdź autora

Średnia ocen: 6 (2 głosy)

	Komentarze: Dodaj komentarz Przejrzyj wszystkie (9)

	Brak tytułu- Anonim () - 2010-05-25 14:27:48
	Bardzo osobiste. Podoba mi sie:) Gratuluje:)

	Brak tytułu- Michalina () - 2010-05-20 00:46:51
	Od zawsze w Ciebie wierzyłam i cieszę się ,że w końcu Twoje dzieła ujrzą światło dzienne.Mistrzostwo, jak każdy inny tekst!

	Brak tytułu- Paulina () - 2010-05-19 23:27:00
	czułam się tak, jakbym czytała o swoich odczuciach... Ostatni akapit najabardziej poruszający. Co to stylu opisywanych uczuć, to przypominały mi odczucia opisywane w książkach Coelha, te zawirowania itp. :) Dla mnie bardzo dobry tekst jak na początek ?:P (zgaduję że to pierwsze takie dzieło)

	Brak tytułu- M. () - 2010-05-19 22:35:44
	Jest mnóstwo tego typu tesktów, jednak ten jest inny. Mogłabym go czytać kilka razy i za każdym razem będzie podobać mi sie jeszcze bardziej. Za każdym razem znajdę w nim coś, czego mi brakuje, czego oczekuje, co może mnie jeszcze zaskoczyć. Gratuluję.

	Brak tytułu- Lilek (monkam70@wp.pl) - 2010-05-19 21:27:56
	Tekst jest napisany bardzo fajnym, prostym (w jak najbardziej pozytywnym tego słowa znaczeniu) językiem. Dzięki temu dobrze się go czyta pomimo jego "objętości". Kolejną zaletę publikacji stanowi subtelność i liczne niedopowiedzenia. Jak najbardziej jestem na tak;)

Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii.

Redakcja zastrzega sobie prawo redakcji, skrótów, bądź usunięcia opinii zawierającej treści zabronione przez prawo, wulgarne, obraźliwie, reklamowe, naruszające prawa cernuus.art.pl lub innych osób albo naruszające zasady współżycia społecznego.

Jednocześnie przypominamy, że osoba zamieszczająca opinie, o których mowa powyżej, może ponieść za ich treść odpowiedzialność karną lub cywilną.

Teatr

I kto to mówi

Obyczaje

Eseje

Poezja

Recenzje

Proza

Cienką kreską

Reportaże

Komentarze

Ustaw jako startową

Dodaj do ulubionych

Kontakt

Home Biuletyn Cernuus: (mail)

Czasopismo kulturalne Cernuus ukazuje się od 1999 r. w Olsztynie
Wydawca - Olsztyńskie Towarzystwo Inicjatyw kulturalnych
Redakcja - Jakub Rudnicki, Jakub Ciczkowski, Paulina Sosnowska

• Hamlet • William Szekspir Makbet • Romeo i Julia Williama Szekspira • Dziady Mickiewicza - cytaty • Quo vadis
Aktywne Wakacje w Polsce - odzież damska - zawory elektromagnetyczne - Malowanki - projekty garaży