Babcia

Artykuł niezależny | W serwisie od: 2006-07-11 12:55:25 | Dział: Cienką kreską

Babcia
autor: Karol

Babcia

Jedziemy na święta do babci, mojej babci, jedynej babci, jaka miałem. Pociąg pełen, umiera komuna, która umrzeć musiała, zdechnąć, paść, bo wiem o tym teraz, kiedy w dorosłość mnie Wyborcza i matura przyoblekła. Jedziemy w tym ścisku do miasta, wielkiego potwora, a ja, czuje się nad wyraz szczęśliwy, mądry, kosmopolita wręcz, bo jestem urodzony, z pochodzenia, z tej ziemi obiecanej, z Widzewa ? łodzianin z krwi i kości. Matka siedzi na torbie z mięsem, na naszej wałówce, na dobroci, na wielkiej nocy, ojciec ma wszystko gdzieś. W świetle, w zasadzie w poświacie jakiejś, czyta. Ja próbuję swój komiks, swojego Kajko i Kokosza, z trudem całe 250 złotych uzbierane, przeczytać. Śmierdzi wszystko ? nasza torba, facet po lewej, pociąg cały i to, te Kutno, w którym zamiana lokomotywy, dwie godziny całe, a w mieście księgarnie. Zwyczaj ojca ? wyskoczyć, rozejrzeć się, na księgarnie nalot zrobić, bibliofila ma zamiar strugać i w ogóle wielkie ryzyko, bo zawsze pociąg może wcześniej ruszyć.
Ale nic to. Ojciec biegnie, na dworze chłodno, cos po piętnastej, ale zima w zasadzie. Taka zima, która nie jest już zima, ale zimno jest.
Wszyscy wagonie palą, wszyscy narzekają, próśb tysiące ? żeby kurwa ruszył, po chuj tyle stoi, a ja w tym tłumie, wyzwisk i obelg lawinie przy matki abnegacji i rezygnacji dłoń wyciągam. Co też stary czyta? I patrzę, że to dziwne, encyklopedia Larussa, komety, galaktyki, gwiazdy, planety, coś nieosiągalnego, Armstrong, Gagarin na wyciągnięcie ręki i tak się w tym zapalam, że dochodzę do połowy, wertując, kartkując, serki lat, całą cywilizację pochłaniam w te, bez mała, dwie godziny, właściwie półtorej, mecz piłkarski. Ojciec wchodzi zdyszany, jak Mikołaj święty z rumieńcem na policzkach i wtedy mi się podoba, bo wychodzi z niego fascynat, miłośnik. Rzecze do matki struchlałej:
- Wydałem wszystko, ale zobacz, co kupiłem.
Trzyma kurczowo encyklopedię, tom jeden, Wściekły brąz? Jasny brąz? Wypośrodkowany? Ugier? Nie wiem. Patrzę zaskoczony, węszę kłótnię, nowa kampania, blitzkrieg się szykuje, a matka tylko milcząco, zdaje się, spokojnie głowa potakuje.

***

Babci stoi na dworcu. Rzucam się na nią, ku niej, do ramion rozpostartych, jak figura Jezusa w Rio de Janeiro. W czasie biegu, tego szaleńczego sprintu, walę swym łbem o słup, znak, drąg z napisem ? Łódź Kaliska?. Krew spływa po czole, babcię zalewa, jej widok rozmazanym czyni, a ja padam w tym czasie tratowany przez dziesiątki osób, które śpieszą pędzą tak jak ja, do bliskich i autobusu czekającego.
W ramionach spoczywam ojcowskich. Na rękach niesiony jestem, a ojciec niczym bohater filmowy, żołnierz, przeciska się wśród kurew, chujów innych obelg. Wszystko szaleje, rozpacza, matka wyje, ojciec wrzeszczy, lament babki, ja ślepnę. Nic nie widzę w krwi upaćkany, kontuzja łuku brwiowego, ławka rezerwowych, zero treningów.
Niosą mnie tedy na rękach w tej krwi, limfie, osoczu, jak bohatera, jak żołnierza, zwłoki do grobu, Agamemnon. I chyba teraz, w tej chwili, właśnie na tej ścieżce, robi mi się dobrze, specjalnie, nad wyraz dobrze. Wydaje mi się, odczuwam na całym ciele łaskotki, podrażnienia słodkie teraz powiedziałbym egocentryzm, bo mnie niosą i to jest właśnie przyczyna mojego dobrego samopoczucia. Bo jestem potrzebny, bo mam wrażenie, że świat się wokół mnie kręci, pępkiem jestem, stołem okrągłym. Bo skaczą przy mnie i głaszczą ? babcia za uchem w krwi utaplanym, matka po czerepie, ojciec niesie.
Wpadamy, nie wchodzimy tylko właśnie ładujemy się całym Olsztynem do domu babci. Suka szczeka, lata koło mnie to bydlę wielkie, okropne, Hieronim Bosch i kit wie, co jeszcze. Zlizuje ze mnie, z czoła mojego, krew, motyw przewodni wieczoru, tego podrozdziału, mojej jedynej radości. Ojciec wali ją przez łeb, babcia gaza, matka woda, siostra matki ? artystka, plastyczka ? wrzeszczy, jakby nie mogła spytać normalnie, w sposób godny do sytuacji:
- Czy on żyje?
- A żyje, do cholery ? klnie babcia, co jej się nie zdarza często, bo jest pokorna, wojna, mąż i życie tej pokory ją nauczyło ? a co ma nie żyć? Jutro na weselu będzie tańczyć!
? Jakim weselu, jakim, kurwa, weselu? ? Wrzeszczy ojciec ? gazę, wodę jakąś!
A mnie ten łeb obolały już pęka na dwoje. I pragnę protestować, bo przez swa niezdarność, przez sprint, atmosferę na dzień dobry zagęszczam. I znów mam wrażenie, że jest to z mej strony ? obolałej i młodej ? coś dorosłego. Ta budząca się świadomość, myśl, że to ja jestem przyczyna, sprawcą, kołem zamachowym tej kłótni, która na moich oczach przed głową moja w mord jakiś się przeradza. I wyrzekam:
- Cisza.
Mówię to tonem miękkim, aktorskim, bez wykrzyknika, za to, z jakim ładunkiem emocjonalnym. Rodzina odwraca się do mnie pełna niemego ? ? co??, a ja na to reaguje jednym, małym uśmieszkiem i już usta układam do powtórnej prośby, gdy matka daje znak ? ostry znak ? żeby wszyscy się uciszyli, bo synowi głowa pęka, ta co już pękniętą jest.
Wszyscy uwijają się w milczeniu, ciszy, z namaszczeniem, pietyzmem jakimś. Leżę otumaniony swą mocą, sytuacją, która mnie wyczerpuje, mą kiełkującą dorosłością. Leże i powieka mi opada swobodnie, bez wysiłku, bez woli mojej. Patrzę jeszcze nim zasnę, dostrzegam siostrę matki, która jak posąg stoi i się wszystkiemu bacznie, lecz bez nachalności przygląda.

Karol - sprawdź autora

Średnia ocen: 4.4 (17 głosów)

	Komentarze: Dodaj komentarz Przejrzyj wszystkie (8)

	Brak tytułu- Judyta Czerwiec () - 2009-03-20 00:55:38
	Strasznie mi się podoba. Zabawne, odzwierciedlające realia życia dorastających ludzi.

	jestem pod wrażeniem- natalia () - 2007-07-05 21:52:52
	z przyjemnością można się w tym zanurzyć.... SPOKO :-)

	Brak tytułu- janisss () - 2007-04-26 00:02:42
	hej, to naprawde dobre! czulam taki pospiech jak to czytalam, slowo po slowie jak pociag pospieszny...Kajko i Kokosz warci wspomnienia;-) Pozdrawiam!

	Brak tytułu- karolina (wieciorek@tlen.pl) - 2007-04-02 16:10:23
	Fantastyczne, ja tez pisze o babci w swoich wierszach. Naprawde wspaniałe...

	Brak tytułu- Karol () - 2006-11-22 14:30:15
	Wielkie dzieki za slowa uznania.

Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii.

Redakcja zastrzega sobie prawo redakcji, skrótów, bądź usunięcia opinii zawierającej treści zabronione przez prawo, wulgarne, obraźliwie, reklamowe, naruszające prawa cernuus.art.pl lub innych osób albo naruszające zasady współżycia społecznego.

Jednocześnie przypominamy, że osoba zamieszczająca opinie, o których mowa powyżej, może ponieść za ich treść odpowiedzialność karną lub cywilną.

Teatr

I kto to mówi

Obyczaje

Eseje

Poezja

Recenzje

Proza

Cienką kreską

Reportaże

Komentarze

Ustaw jako startową

Dodaj do ulubionych

Kontakt

Home Biuletyn Cernuus: (mail)

Czasopismo kulturalne Cernuus ukazuje się od 1999 r. w Olsztynie
Wydawca - Olsztyńskie Towarzystwo Inicjatyw kulturalnych
Redakcja - Jakub Rudnicki, Jakub Ciczkowski, Paulina Sosnowska

• Pan Tadeusz charakterystyka • Inny świat • Panny z Wilka Iwaszkiewicza • Stanisław Ignacy Witkiewicz Szewcy • Oda do młodości analiza i interpretacja
mieszkania Bydgoszcz - uTorrent - sprzęgło sachs - kalkulator oc warta - Kwiaty